Liever eerst vragen en dan pas reageren

De beste bedoelingen
Als iemand bijvoorbeeld over een probleem of een gevoel verteld hebben we vaak de neiging om snel een reactie te geven. Dat is echt meestal met de beste bedoelingen. Je wilt dat de ander zich beter voelt of hem of haar geruststellen. Het kan ook zijn dat je het ongemakkelijk vindt als iemand iets vervelends verteld en door iets te zeggen kun je jezelf een houding geven of het ijs breken. Of je uit je eigen gevoel en roept “dat het inderdaad heel erg is allemaal” en misschien gooi je er vervolgens een “maar het komt wel goed” achteraan. Maar als deze snelle, reflexmatige reacties zijn dan vaak wel gebaseerd op ons eigen gevoel, een eigen oordeel, een aanname die we doen, een persoonlijke mening. Allemaal aangemaakt vanuit ons eigen referentiekader of leefwereld.

Alleen een verhaal kwijt willen
De ander kan het natuurlijk prettig vinden, een snelle reactie op wat hij of zij zegt. Maar vaker is het eigenlijk zo dat diegene alleen maar een verhaal kwijt wil. Of erkent wil worden in een rot gevoel en even helemaal geen zin heeft in een “het komt wel goed’. Laat staan dat er behoefte is aan een advies, nogmaals goed bedoeld waarschijnlijk, voor wat iemand zou moeten doen, terwijl dat helemaal niet past bij de persoon of de situatie. En andersom, het kan ook zijn dat hij of zij juist een oppepper nodig heeft, terwijl jij benadrukt hoe naar en vervelend het allemaal is.

Vragen stellen
Het is ook eigenlijk best apart om direct onze mening te geven over hoe een ander zich zou moeten voelen of een oordeel te uiten over de situatie. Of dat we heel snel een de ander al vertellen wat wel of niet te doen en dat het dan wel. Die ander is ook een eigen persoon, met een eigen manier van aanpak, een eigen leefwereld en een eigen probleem. En niemand kan in hele korte tijd echt weten wat er bij een ander echt ‘achter de voordeur speelt’.
Maar….je kan er wel achter komen, namelijk door meer vragen te stellen i.p.v. direct te reageren. “Hoe voel je je hierover?” of “wat betekent dit voor jou?”. Zodra je die extra info hebt kun je beter aansluiten bij de emoties en behoeften van de ander, met een gepaste reactie van jouw kant. En soms kun je aanvoelen dat je eventueel een stapje verder kan gaan, door te vragen of je de ander ergens mee kan helpen. Als de ander dan graag wil weten hoe jij het aan zou pakken, dan komt dat er vanzelf uit.
Of misschien niet. Dan kun je vervolgens zelf het gevoel hebben dat je niets voor de ander hebt gedaan, maar dat is jouw eigen gevoel omdat je met dat brandende advies van binnen zit over hoe jij het zou doen en wat bij jou past. Maar je hebt juist heel veel gedaan. Je hebt geluisterd, je hebt je verdiept in de persoon, hij of zij kon zijn of haar verhaal even kwijt en je hebt de persoon in zijn of haar waarde gelaten. En dat is vaak meer dan genoeg.

Groet Sandra